پرش به محتوای اصلی
امنیت

بررسی احراز هویت ایمیل (Email Auth Checker)

SPF، DKIM و DMARC سه پروتکل استاندارد احراز هویت ایمیل‌اند که تعیین می‌کنند چه سرورهایی مجاز به ارسال ایمیل با نام دامنه شما هستند و ایمیل‌های جعلی چگونه مدیریت شوند. پیکربندی ناقص یکی از این سه، باعث رفتن ایمیل‌ها به اسپم یا سوءاستفاده از دامنه شما برای فیشینگ می‌شود. این ابزار هر سه را در یک گزارش تفسیری نشان می‌دهد؛ selectorهای رایج DKIM را خودکار امتحان می‌کند و selector اختصاصی هم می‌پذیرد.

SPF + DKIM + DMARCتفسیر پیکربندیرایگان

اگر خالی بگذارید، selectorهای رایج (default, google, selector1/2, ...) خودکار چک می‌شوند. اگر selector وارد کنید، فقط همان بررسی می‌شود.

پرسش‌های متداول

پرسش‌های متداول

پاسخ پرسش‌های پرتکرار درباره این سرویس را این‌جا بخوانید

SPF (Sender Policy Framework) فهرست IPهای مجاز برای ارسال ایمیل با نام شماست. DKIM (DomainKeys Identified Mail) هر ایمیل خروجی را با کلید خصوصی امضا می‌کند و سرور گیرنده با کلید عمومی منتشرشده در DNS امضا را تایید می‌کند. DMARC بر پایه SPF و DKIM تصمیم می‌گیرد با ایمیل‌های ناقض چه کند: گزارش بدهد (p=none)، در quarantine بگذارد (p=quarantine) یا رد کند (p=reject). وقتی هر سه درست تنظیم شوند و DMARC روی reject باشد، فقط فرستنده‌های مجاز می‌توانند با نام شما ایمیل بفرستند و بقیه رد می‌شوند.

رکورد DKIM در مسیر <selector>._domainkey.<domain> ذخیره می‌شود و selector را سرور ارسال‌کننده ایمیل انتخاب می‌کند. مثلا Google از google و Microsoft 365 از selector1/selector2 استفاده می‌کند و سرویس‌های ارسال تراکنشی هر کدام selector خود را دارند. DNS هیچ راهی برای لیست کردن selectorها ندارد، پس اگر selector خود را نمی‌دانید، ابزار ۱۳ selector رایج را خودکار امتحان می‌کند. اگر می‌دانید، فقط همان را وارد کنید تا دقیقا همان بررسی شود.

اگر این فیلد را خالی بگذارید، ابزار ۱۳ selector رایج (default, google, selector1, selector2, dkim, mail, k1, s1/s2, smtpapi, amazonses, zoho, mandrill) را خودکار امتحان می‌کند. اگر یک یا چند selector وارد کنید، فقط همان‌ها بررسی می‌شوند و لیست پیش‌فرض نادیده گرفته می‌شود، چون وقتی selector درست را می‌دانید، بررسی selectorهای نامربوط فقط نویز است. selector را می‌توانید از هدر Authentication-Results یا DKIM-Signature یک ایمیل ارسالی خودتان پیدا کنید (مقدار s=).

لزوما نه، ولی باعث می‌شود DMARC فقط گزارش بگیرد و ایمیل‌های جعلی را عملا بلاک نکند. پیشنهاد استاندارد این است که چند هفته با p=none بمانید و گزارش‌های rua را مطالعه کنید. وقتی مطمئن شدید ایمیل‌های قانونی دامنه همه SPF/DKIM پاس می‌شوند، به p=quarantine ارتقا دهید و در نهایت به p=reject. این مسیر «slow rollout» در RFC 7489 توصیه شده.

طبق RFC 7208 §4.6.4، تعداد کل DNS lookup در طول ارزیابی SPF نباید از ۱۰ عبور کند. مکانیزم‌های include، a، mx، exists، ptr و redirect همه lookup محسوب می‌شوند. عبور از ۱۰ نتیجه SPF را PermError می‌کند و DMARC آن را مردود حساب می‌کند. اگر نزدیک این سقفید، includeهای قدیمی را حذف کنید یا رکورد را به «flattened SPF» با IPهای مستقیم تبدیل کنید.

پرسش دیگری دارید؟

تماس با پشتیبانی